تیز پروازی که امیرالاسرا شد

خلبان لشگری همان جانباز 70 درصد نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که با تحمل 18 سال اسارت دشمن بعثی و مقاومت جانانه در برابر تهدید و تطمیع و شانتاژ رژیم بعث عراق، پیروزمندانه به میهن اسلامی بازگشت و در بدو ورود در دیدار صمیمانه با فرماندهی معظم کل قوا ضمن تجدید بیعت با معظم‌له به لقب سید‌الاسرای ایران از سوی رهبر معظم انقلاب مفتخر گردید
امیر سرتیپ خلبان حسین لشکری در سال 1331 در یکی از شهرهای استان قزوین به دنیا آمد. در سال 1351 وارد نیروی هوایی شد و در سال 1356 با درجه ستواندومی فارغ التحصیل از دانشگاه خلبانی شد.
با آغاز جنگ تحمیلی به خیل مدافعان کشور پیوست و پس از انجام 12 ماموریت هواپیمای وی مورد اصابت موشک دشمن قرار گرفت و مجبور به ترک هواپیما شد که نهایتاً در خاک دشمن به اسارت نیروی بعث عراق درآمد. سه ماه اول دوران اسارت در سلول انفرادی بود و پس از آن در مدت 8 سال با حدود 60 نفر دیگر از همرزمان در یک سالن عمومی و دور از چشم صلیب سرخ جهانی نگهداری شد. پس از پذیرش قطعنامه وی را از سایر دوستان جدا نمودند و قسمت دوم دوران اسارت 10 سال به طول انجامید. وی پس از 16 سال اسارت به نیروهای صلیب سرخ معرفی شد و دو سال بعد در 17 فروردین 1377 به خاک مقدس وطن بازگشت. اما پس از سال ها تحمل رنج و  آلام ایام اسارت روز دوشنبه 19/5/88 در بیمارستان لاله تهران به درجه رفیع شهادت نایل آمد.
امیر سرتیپ خلبان حسین لشکری نحوه اسارت خود را اینچنین بیان کرد :
در اوایل جنگ که برای انجام ماموریتی با هواپیما به سمت منطقه مهران برای پاسخ متقابل به نیروهای عراقی که مواضع نیروهای خودی را می‌زدند، به پرواز درآمدیم در یک لحظه احساس کردم با اصابت شیئی به هواپیما، حریق دور و برم را گرفت و هواپیما از کنترلم خارج شد به‌ناچار تصمیم به ترک هواپیما که با سرعتی معادل 900 کیلومتر در ساعت در حال حرکت بود گرفتم و به بیرون پریدم که بر اثر شدت ضربه وارده بر من به هنگام رسیدن به زمین لبم شکافت برداشت و گردنم نیز بر اثر ضربات طناب چتر نجات و خوردن به زمین دچار سوختگی شد. پس از چند ثانیه که خون به مغزم برگشت و بینایی خود را بازیافتم. در6 متری سربازان عراقی خود را در محاصره دیدم که در این موقع یک نظامی ارشد جلو آمد و پس از باز کردن چترم دستور انتقال مرا داد و با چشم و دست بسته سوار بر کامیون به مقر وی هدایت شدم و این در حالی بود که هلهله و تیراندازی و خوشحالی سربازان عراقی یک لحظه قطع نمی شد. وقتی به آنجا رسیدم یکی از مسئولان قرارگاه آب دهان خود را به صورت و محل زخمی لبم انداخت که این صحنه زننده را هیچ وقت از یاد نمی برم.
مدتی در بغداد دور از چشم اسرای دیگر زندانی بودم و پس‌از مدتی به زندان ابوغریب که بندهای اختصاصی زندانیان عمومی و سیاسی داشت منتقل و پس از مدت کوتاهی از بند عمومی به بند سیاسی هدایت شدم و بعد از زمانی از آنجا به اتفاق 35 خلبان دیگر به دژبان مرکز عراق برده شدم.
او در باره رمز مقاومت وایثارآزادگان به زیبایی چنین گفته بود: اعتقادات مذهبی و مکتبی سربازان ایرانی مهم‌ترین عامل مقاومت آنها در مقابل فشارهای روحی، روانی و جمسی بعثی ها بود. الان هریک از ما به عنوان نماینده جمهوری اسلامی در هرجای دنیا که باشیم باید با نوع نگرش و رفتارمان اذهان عمومی را نسبت به مسائل ایدئولوژیکی نظام روشن کنیم. لذا وقتی به اسارت دشمن درآمدیم با تاسی به سیره اهل بیت(ع) و به خصوص حضرت موسی‌بن‌جعفر (ع)، تمسک به دین و اهداف آن و بررسی و تفکر در آن خود را از گزند ترفندهای دشمن حفظ کردیم.
از خداوند متعال برای روح بلند وآسمانی این خلبان بلند آشیان واین شهید سرافراز علو درجات را خواهانیم

  منبع: کیهان

/ 0 نظر / 15 بازدید